One other post

Maybe this'll be my last one, maybe not. I've been wondering how people can change, lately. How I can change myself this way. I'm content about who I am now, because I know what I'm capable of.
There's no chance that I'm going to be depressed or suicidal again. Of course, I can be sad and feel lonely, but here's what I've been up to:

After being sent away at Dordrecht, I was placed in Den Haag at De Jutters. It was an other crisisintervention and just another place where people watch me being unhappy, where I watch myself being unhappy.
Two weeks later, I started at De Albatros, a special departure for people 'like me'. It's a group where adolescents help each other.
There was a lot of therapy, every day. There was a lot of talking every day. Once in a little while, I managed to show myself and that's how I got better.
I've been there for almost a year. Meanwhile, I moved out to some sort of students house and started to live my own life.
All this ended a year ago. Now I'm at te beginning of any adventure and I feel full of life. De Albatros was one of the best things in my life.

At the same moment that I'm writing this, I already feel that this post is not personal at all. That's because the year I went through, isn't able to be captured in just one post. I could write a book of it, or make a movie about it.

But even though I can make an artwork of my past, I'll never be able to sketch the real truth.

Thank you.

What I've been doing lately

These months are so tiring. Everything's changing, some are for the better, others aren't.
After two weeks in Dordrecht, I was replaced to De Jutters in The Hague. Another two weeks in crisis, but now I'm in therapy. Albatros.

Ik wil naar huis. En ik moet inderdaad aangeven of ik dat kan of niet, maar dat is zo ontzettend moeilijk.
Stel nou dat ik me vandaag goed voel -wat ik me eigenlijk niet voel, maar stel-, dan kan dat volgende week zo omslaan. Maar hier durf ik geen hulp te vragen en thuis ook niet, dus dan kan ik beter thuis zijn toch?
Aan de andere kant, met de tijd mee kan ik banden scheppen met de sociotherapeuten en waarschijnlijk komt het met hulp vragen dan wel goed.
Nu voel ik me ontzettend slecht, maar weet ik niet wat ik moet doen. Telkens probeer ik moed te verzamelen om te vragen om een gesprek, maar als ik dan met iemand praat- wat dan? Ik durf niks te zeggen en heb er dan ook meteen geen behoefte meer aan.
Grenzen stellen gaat me ook hier niet zo goed af. Natuurlijk wil ik dat even doen! Oh, dat is ook maar een kleine moeite. Maar aan het eind ben ik zo ongelooflijk moe van alles en iedereen, dat ik er hopeloos van word.
Op dit moment zit ik in fase donkeroranje-rood. Als ik niet snel hulp durf te vragen, dan -

Zwart

Een zwart gat, vormeloze cirkels. Ironisch, want een cirkel is een vorm. Maar in mijn hoofd nog steeds vormeloos, overlappend. Mijn ogen willen zwart omrand zijn, mijn nagels zwart gekleurd en mijn lichaam met #000000 omhuld.
De tranen komen niet, of nauwelijks. Nu alles weer onzeker is, weet ik niet meer wat ik moet doen. Er is geen streven naar, geen hopen op. Alleen nog maar wachten.

Niet veilig

Na weer een weekend doen alsof, stort ik weer in. Als ik eerlijk moet zijn, moet ik zeggen dat ik niet veilig ben voor mezelf. Als ik nog een tijdje langer thuis blijf, zou het nog een keer helemaal mis kunnen gaan.

Gewenning doet goed. En suiker trouwens ook.

Misschien is het wel goed om te zeggen dat, nu ik het hier gewend ben, het veel beter met me gaat dan vorige week. Ookal heb ik nog heel veel last van zenuwtrekjes zoals trillende benen en de storm in mijn hoofd, ik kan rustig blijven en zo komen er ook geen (foute) impulsieve dingen.
Er komen vandaag drie nieuwe mensen en aangezien ik in een goed humeur ben, kan ik ze misschien een beetje op hun gemak stellen. Hoop ik, want dat zou ik zelf ook fijn gevonden hebben.
Vandaag heb ik kwarktaart gebakken en bakken koffie met heel veel suiker. Gewoon voor de lol -wat een goed teken is-. Vanochtend ging het nog zo slecht, nu zit ik te stuiteren. Totdat ik vanavond in de spiegel kijk en die rolletjes zie.

Goes/Zeeland/Ithaka/Gat/Crisisopvang

Ja. Alweer. Ik heb geen idee waar ik het allemaal nog voor doe, maar dat terzijde. Nog geen twee weken thuis en het gaat al mis. Geen idee waar ik hierna heen moet, waarschijnlijk terug naar Oegstgeest voor een klinische opname.
Ik ben zo bang.