Een zwart gat, vormeloze cirkels. Ironisch, want een cirkel is een vorm. Maar in mijn hoofd nog steeds vormeloos, overlappend. Mijn ogen willen zwart omrand zijn, mijn nagels zwart gekleurd en mijn lichaam met #000000 omhuld.
De tranen komen niet, of nauwelijks. Nu alles weer onzeker is, weet ik niet meer wat ik moet doen. Er is geen streven naar, geen hopen op. Alleen nog maar wachten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten