Ik wil naar huis. En ik moet inderdaad aangeven of ik dat kan of niet, maar dat is zo ontzettend moeilijk.
Stel nou dat ik me vandaag goed voel -wat ik me eigenlijk niet voel, maar stel-, dan kan dat volgende week zo omslaan. Maar hier durf ik geen hulp te vragen en thuis ook niet, dus dan kan ik beter thuis zijn toch?
Aan de andere kant, met de tijd mee kan ik banden scheppen met de sociotherapeuten en waarschijnlijk komt het met hulp vragen dan wel goed.
Nu voel ik me ontzettend slecht, maar weet ik niet wat ik moet doen. Telkens probeer ik moed te verzamelen om te vragen om een gesprek, maar als ik dan met iemand praat- wat dan? Ik durf niks te zeggen en heb er dan ook meteen geen behoefte meer aan.
Grenzen stellen gaat me ook hier niet zo goed af. Natuurlijk wil ik dat even doen! Oh, dat is ook maar een kleine moeite. Maar aan het eind ben ik zo ongelooflijk moe van alles en iedereen, dat ik er hopeloos van word.
Op dit moment zit ik in fase donkeroranje-rood. Als ik niet snel hulp durf te vragen, dan -