Ik zit thuis, alleen, en zo voel ik me ook. Toch is dit beter dan op school zijn, waar de mensen mentaal mijn hoofd indrukken tot er zoveel spanning op staat dat ik instort. Het is gewoon niet eerlijk dat ik er niet tegen kan, terwijl dat wel zou moeten. Een normaal mens zou het gewoon 'normaal' vinden.
Het probleem is alleen dat ik voor anderen denk en dat is nogal moeilijk af te leren. Ik sleep mezelf mee in mijn eigen onzekerheid.


Voor het eerst deze week zing ik in de douche, iets wat ik normaal elke dag deed. Er wordt geroepen dat ik mijn mond moet houden en gelijk schaam ik me voor mijn stem. M'n wangen gloeien en ik doe mijn handen voor mijn ogen als ik me bewust wordt van m'n lichaam. Dan begin ik te groeien, mijn geest groter dan het uiterlijk. Ik zweef, ik ben onwerkelijk. Paniek.


Het is ontzettend laf om de dood voor je uit te schuiven omdat er ''dingen staan gepland''. Maar zo ben ik, een mietje. Maar het moet toch gebeuren.