Hoe je aan alles went, maar je er toch last van blijft hebben. Dingen worden normaal voor je en dat is ergens toch angstaanjagend. Ik schrik niet meer van het idee om bepaalde dingen te doen, niet meer om over de dood te praten.
Meestal schrijf ik alles op, om anderen niet af te schrikken. Maar af en toe ontglippen er toch zinnen die er absoluut niet toe zouden doen als ik er niet zo serieus over sprak. Misschien ben ik te eerlijk, ik bedoel maar: waar is dat masker waar ik vorig jaar altijd mee liep? Wanneer is het verkeerd gegaan en ben ik begonnen met anderen lastigvallen?
Als mensen vragen hoe het met me gaat, ben ik tegenwoordig ook eerlijk. Woorden als 'kut' en 'klote' liggen klaar op het puntje van m'n tong, maar soms hou ik me toch in en verander ik de k- toch maar in 'goed' en geef ik een lachje. Niet dat ik weet hoe geloofwaardig die is, ik heb geen idee.
Maar eigenlijk boeit het me niet. Niets boeit me meer, behalve de mensen waar ik mee omga.
De pijn voelt vertrouwd aan, maar het blijft pijn. En ik haat het.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten