Emoties

Behalve mijn leven ben ik tegenwoordig ook m'n emoties kwijt. Vroeger was ik toch zo'n klein, lief en emotioneel meisje dat overal wel om kon huilen? Ja, maar die is weg. Ik zou zo graag tranen willen laten vallen, gewoon om het gevoel te hebben te leven. Maar het lukt niet, veel verschil in gezichtsuitdrukking tussen mij en een zombie is er niet.
Positief blijven denken, zeggen mensen, maar dat is zo verdomde moeilijk als ik niet eens kan uiten wat ik voel, behalve dan zeggen dat het klote is. Ik voel woede, irritatie, onmacht, angst- en zo snel als ik dat voel, zijn ze weer weg. Terug naar mijn verdoofde wereldje. Gelukkig kan ik schrijven, het lucht op.
Ben ik vrolijk? Nee. Kan ik doen alsof? Ja. Dat is dan wel weer iets goeds, daar worden andere mensen gelukkig van. Maar acteren is vermoeiend en breekt me- ach, niks aan te doen.
Het ergste is nog, dat het me niet lukt anderen te helpen. Hoe dicht bij ik ook bij mensen ben, uiteindelijk kan ik ze niet helpen omdat ik me gewoon op mijzelf moet concentreren, de egoïst.


Therapie is tot nu toe echt heel erg geestelijk vermoeiend, zo zwaar terwijl ik niet eens veel doe. Over twee maanden heb ik een gesprek met een psychiater om over verdere medicatie na te denken. Antidepressiva, eng idee, dat zou betekenen dat ik echt ziek ben. Ik krijg een nieuwe behandelaar, een vaste. Hopelijk kan ik haar vertrouwen, maar we zullen zien.