Er is een verschil tussen jezelf onderschatten en dingen overschatten. Veelvoorkomend is dat je over iets denkt- 'Mijn hemel, dat gaat me nooit lukken!' en dat het dan toch wel meevalt. Een 9 in plaats van een 6 voor Engels is niet verkeerd, toch? Maar schatte je jezelf hier nu onder, of dacht je veel te moeilijk over die toets?
Als ik wakker word, heb ik de grootste moeite om uit bed te komen, wat sommigen van jullie best wel bekend voorkomt. Ik lig minstens een kwartier te draaien, terwijl ik bedenk of ik wel naar school kan gaan of niet. Meestal ga ik, omdat ik toch een normale tiener wil zijn en nu ik in de bovenbouw zit, wil ik niet te veel missen. Andere dagen ga ik omdat ik echt belangrijke dingen heb.
Maar het punt is dat ik het elke dag weer probeer. In bed onderschat ik mezelf heel erg -ik kan het niet, ben te moe, heb zo'n hoofdpijn-, maar op school gaat het meestal toch wel wat beter.
Als dat het niet gaat, zoals vandaag, peer ik hem zo snel mogelijk naar huis zodat ik niet gek word van al die indrukken die ik krijg. Op dat moment overschat ik dingen. Of onderschat ik mezelf dan en moet ik gewoon op school blijven en net als iedereen mentaal doodgaan?
Fijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten