Het is goed om hier te zijn. Er is rust en bovendien weten de mensen hier dat ik niet veel praat, maar kijken ze niet raar op als ik toch met ze converseer.
Ik denk veel na. Over hoe ik me gedraag en waar wat fout is gegaan. Nooit heb ik echt behoefte gehad om met familie te praten, ze waren er gewoon, en als ze er niet waren miste ik ze ook niet. Niet dat dat nu anders is, ik ben erg gesteld op mijn rust.
Hier loop ik voor het eerst in lange tijd met driekwart mouwen. Mijn moeder zei dat het niet opviel, maar neefjes wezen naar mijn armen en noemden me 'emo'. Precies de reactie waar ik in Nederland bang voor was en waarvan ik hoopte dat mensen hier begrip zouden tonen. Voor mij is het zo normaal, maar hier zijn ze blijkbaar oppervlakkiger dan ik dacht. Het doet pijn om zo genoemd te worden.
Ach, zo zou het leven wel zijn- met pijn.
2 opmerkingen:
Hee Mimi,
Het is misschien een beetje raar om hierop te reageren, maar ik kan je miss helpen met je driekwart mouwen probleem en het kutte gevoel dat iedereen je emo noemt, ik zelf heb dat namelijk afgelopen zomer ook gehad. Tegenwoordig doe ik het nogsteeds, maar heb ik een oplossing gevonden als ik toch korte mouwen aan wil. Ik draag bijvoorbeeld altijd zo'n groot horloge aan mijn ene pols en aan mijn andere pols altijd mega veel armbanden. Miss dat het je helpt. Zodat jezelf ook minder last hebt van het geroep, want ik weet het is het gevoel dat ze je geven is klote, zeker als je jezelf al niet goed voelt.
Ik weet hoe het voelt. Ik weet hoe het is als je eigen familie vol afgrijzen naar je littekens kijkt. Ik weet hoeveel pijn het doet. Maar toch doe ik het. Het zijn mijn littekens, en ik moet ermee lopen. Ik schaam me niet voor mijn fouten en voor mijn pijn. Als mensen zo bekrompen zijn om me emo te vinden, so it be. Het zijn mijn littekens en dat zullen ze altijd blijven. Ik weet het verhaal erachter. Stiekem schaam ik me, enigszins, maar toch draag ik ze met trots. ''Kijk dan. Ik ben gevallen. Ik ben weer opgestaan. Ik ben hier nog steeds.''
Dat kan jij ook. Als ik je littekens zou zien zou ik verdrietig zijn en je vertellen dat ik je begrijp, en je vertellen dat je je niet hoeft te schamen. Want dat is de waarheid.
Een reactie posten