Mijn leegte

30 april lijkt zo lang geleden, ik kan me het gevoel niet meer herinneren. Vrolijkheid hoort niet meer bij me- niet dat ik al wist wie ik was. Of hoorde te zijn.
Alles wat mij definieerde blijkt niet bij mij te horen. Ik ben niks, niemand, een lichaam met een zwarte ziel. Ja, dat klinkt inderdaad 'sensationeel', maar dat is hoe ik het beleef.
De enige dingen die mij rustig of enigszins blij maken, zijn op één enkele hand te tellen. Stilte, muziek of vrienden. Precies zoals ik het zeg: of. Niet van alles wat en vooral niet teveel van iets. Ik ken mijn grenzen en probeer er niet te dicht bij te komen terwijl ik mezelf tegelijkertijd toch tot het uiterste duw. Dubbel.
Ik wil zo graag normaal zijn, wat 'normaal' dan ook mag zijn. Ik wil me levend voelen. Ik wil er beter zijn voor anderen en me zorgen maken om dingen als een niet goed genoeg gebruinde huid in plaats van alleen thuis te durven zonnen.
In plaats van elke zin te beginnen met 'ik', wil ik jóu leren kennen, want mensen zijn interessant. Het enige probleem is dat ik tegenwoordig te bewust moet zijn van mezelf. Altijd moet ik in mijn hoofd even tegen mezelf zeggen dat ik erbij moet blijven, dat ik niet leeg uit mijn ogen mag staren.
Maar ik kan niet normaal worden. Ik ben leeg. Ik ga dood.