Gevoelens plaatsen

Ik heb nooit meer ergens zin in. En waar is mijn eeuwige geduld? Ik raak nu snel geïrriteerd en word zo snel boos dat het eng wordt. Dit ben ik niet, zo hoor ik niet te zijn. De enige oplossing hiertoe is het opkroppen van mijn onterechte woede, maar ik zit vol. Vol van de pijn en dingen die ik ook niet kwijt kan raken.

Het ging goed met me, toch? Maar toch niet. Ik weet niet welke mongool heeft besloten om me zo te laten voelen, maar als ik ergens voor gestraft moest worden is dat nu wel gelukt. Alles wat ik wil is me goed voelen, niet goed-met-een-laagje-down-onder-m'n-masker.

15 en verrot, dat is alles. Ik voel me hopeloos. Wat kan er nog van mij terechtkomen? Ja, misschien best veel, maar welke bijdrage heb ik dan geleverd aan iedereen? Dat ze zien hoe quasi-gelukkig dit schattige meisje uit 's-Gravenzande is geworden? Ik dacht het niet, het zou ze niks boeien. Trots zijn op jezelf wordt toch altijd beloond met een of andere shit-happening.

School gaat me steeds slechter af, het enige waar ik me op kan concentreren is pijn. En dood.

Reële gedachten worden weggevaagd door gevoelens die dingen tien keer erger maken. Ja, ik stel me aan, ik kan er niks aan doen, dus zoals ik al zei: hopeloos.