Geen idee, natuurlijk. Volgende week een plan opstellen of iets dergelijks. Therapie, ugh.
En mijn ouders maar zeggen dat ze zo goed als alles goed hebben gedaan als het over opvoeden gaat, laat me niet lachen. Ik heb dan geen kinderen maar ik ben niet achterlijk. Het maakt me boos, woedend.
En ja, dat is onterecht, maar ik uit het dan ook niet. Niet op hen.
Ik heb dat mens dingen moeten beloven, dingen die ik met mijn geestelijke afwezigheid deels ben vergeten. Mijn best zal ik doen, om mensen tevreden te houden, maar ik denk niet dat ik er beter mee word. Ik weet niet eens of het me gaat lukken, alles gaat zo snel.
Woorden draaien in m'n hoofd. Teveel om op te schrijven, te weinig in normale zinnen. Spanning, pijn. Ach, zolang ik niemand lastigval is het wel uit te houden. Totdat het masker dat ik elke dag opbouw breekt en ik weer alleen met mezelf ben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten