Die verdomde wekker. Maar toch sta ik op, want het is tijd om te gaan, weg van hier, naar de kou. Ik kleed me comfortabel, kies voor de bril in plaats van lenzen. Tanden poetsen, bed opmaken, haar in een staart..
Perfectionistisch als ik ben, check ik drie tot vier keer of ik alles heb. Dan nog proberen om die grote, rode koffer naar beneden te sjouwen, aangezien de ''sterke mannen'' in huis wel wat anders te doen hebben.
M'n mp3 en mobiel in de linker en rechter broekzak en het koffertje met breekbare dingen (lees: nagellak, make-up en parfum) in mijn handen.
Vervolgens begint het wachten op mijn moeder, tot ze er zeker van is dat er niks beschimmeld is als we terugkomen, of dat de vloer wel schoon genoeg is. Mijn vader kijkt alle ramen en sloten na, mijn broer zorgt voor de muziek en m'n zus komt uit d'r ochtendhumeur.
Dan kunnen we gaan. De wegen zijn voor fietsers een ware hel, ook auto's hebben het moeilijk, maar we gaan, op weg naar de dertig centimeter sneeuw en Duitse taal.
Oostenrijk, here I come.
Love, Mimi
1 opmerking:
veel plezier!
Een reactie posten