Ik, sociaal? Nee, behalve als ik een van die periodes heb waarin ik fulltime blij kan zijn. Maar ja, laatste tijd zijn die periodes ver te zoeken. Toch weet ik wel hoe je een gesprek moet leiden, het beginnen is voor mij alleen een groot, GROOT probleem.
Jup, ik ben verlegen, maar als het moet gebruik ik m'n mond wel. Meestal verhef ik mijn stem dan ook, maar omdat m'n stembereik niet zo groot is, klink ik al gauw boos of geïrriteerd terwijl ik dat niet zo bedoel. Maar dan is het al te laat en gaat m'n gesprekspartner de verdediging in. Dan is het moment aangekomen om er luchtig over te praten zodat de prettige sfeer weer terugkomt. Ik ben geen prater, ik ben een luisteraar.
Maar op het moment dat mensen onterecht boos op mij zijn, dan verhef ik m'n stem met liefde en wil ik zo graag mogelijk de ander z'n mond snoeren. Dat komt de laatste tijd thuis steeds vaker voor. Wat zo jammer is, is dat mijn ouders me nimmer uit laten praten waardoor ik het opgeef om mezelf te verdedigen. Natuurlijk hebben zij altijd gelijk, ze zijn oud en wijs. Natuurlijk. *kuch*
Wat wel zo is, is dat ik echt mezelf ben als ik me op m'n gemak voel. Ik kies mijn woorden zorgvuldig uit, uiteraard, maar ik durf wel precies te zeggen wat ik wil. Zo ben ik bij mijn echte vrienden. Meestal dan.
Om even terug te komen op die stemverheffingen; ik heb echt geen idee waarom. Het gaat gewoon vanzelf, maar ik probeer er op te letten. Ja, ik ben ervan bewust dat het verdedigend overkomt, maar dat is niet hoe ik dat bedoel.
Sommige mensen weten misschien wel dat ik al een tijdje moeilijk slaap. Het is niet leuk om je de hele nacht te vervelen, waarna je overdag zó in slaap kunt vallen. Het is als een fulltime jetlag. Tegenwoordig zijn een pijnstiller, cafeïne en valeriaan genoeg om me wakker en minder gestresst te houden. Het gaat beter en ik slaap 's nachts meer dan 4 uur. Ja, soms ben ik de nacht door wakker, maar hopelijk wordt dat snel minder. I'll be fine =D
Love, Mimi
Geen opmerkingen:
Een reactie posten