Het is zo wonderlijk hoe mensen zich gedragen, hoe hun bewegingen per persoon verschillend zijn. Ergens vind ik het toch vreemd dat het de meesten geen ene reet boeit, want is het niet belangrijk om rekening te houden met je medemens? Kan dat dan niet het beste door middel van mensenkennis, door ze te leren kennen en hun gedrag te ontleden? Maar door het gebrek in interesse van anderen merk ik al snel dat ik personen oppervlakkig vind, alsof ze helemaal niks opmerken. Je hoort in de gangen van school weleens een conversatie tussen leerlingen en vooral die van meisjes zijn interessant; de ene beweegt bijvoorbeeld heel veel en gebruikt non-verbale communicatie. Ik zag haar bewegingen, maar het drong niet tot de ander door die in tegenstelling tot dat meisje precies zei wat ze wilde, zonder aan de gevoelens van anderen te denken. En ja, het meisje die bescheiden praatte werd in de grond geboord door een opmerking met een vlijmscherp randje. Zou ze de rest van de dag over die woorden nadenken, of is dit gewoon normaal tegenwoordig?
Daarom heb ik wel eens het gevoel dat er maar weinig mensen zijn die wél nadenken over hun woorden, zich wat bescheidener gedragen en bovenal rekening houden met gevoelens van anderen.
Ik hoop zó erg dat ik het fout heb, ik hoop heel erg dat mensen nog mensen zijn.
Misschien ben ik gewoon zwaar overemotioneel, dat kan natuurlijk. Ik voel me vaak negatief aangesproken en ja, ik ben doodsonzeker. Het ene moment ben ik manisch, het andere compleet het tegenovergestelde. Op dat moment krijg ik neigingen en sluit ik mezelf sociaal op. Maar dat betekent niet dat ik achterlijk ben! Misschien ben ik soms té sociaal, maar daar heeft de rest dan maar mee te leven. Net zoals ik moet leven met het verschil van denken tussen mensen. Zolang andere mensen gelukkig zijn, ben ik tevreden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten